Bir gün hýrsýzýn biri Muhammed bin Ýsmail hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” arkasýndan sessizce yaklaþýp, cebinden bir miktar para almýþtý.

Ama o paralarý avcuna aldýðýnda, elinin parmaklarý kilitlendi anýnda.
Çok uðraþtýysa da, açamadý.

Hiç böyle þey olmamýþtý önceden.
Düþününce anladý hatasýný.
Yanlýþ kapý çalmýþtý.

Bin piþman olarak huzuruna gelip;
- Affedin, dedi. Çok piþmaným.

Mübarek zat sordu.
- Hayrola neye piþmansýn?
- Cebinizden gizlice para çaldým. Ama parmaklarým kilitlendi, açýlmýyor. Çok piþmaným. Dua edin de açýlsýn elim.

Hayrünnessac, þifa için dua etti hýrsýza.
O anda açýldý parmaklarý.

Aldýðý paralarý iade edince;
- Sende kalsýn, buyurdu. Ama bir daha yapmamaya söz ver bana.

Ellerine yapýþtý.
- Söz hocam. Bir daha yapmayacaðým.

Niçin neþen yok?

Talebesinden biri geldi bir gün bu zata.
Ancak neþesizdi.

Mübarek zat anlayýp sordu hemen:
- Bir sýkýntýn mý var evladým?
- Evet hocam.

- Hayrola, neyin var?
- Dünya sýkýntýsý efendim. Biri bitip öteki baþlýyor.

Sevgiyle baktý gence:
- Evladým dert etme onlarý. Allahü teâlâ bize öyle bir nimet verdi ki, dünyanýn bütün sýkýntýlarý bize gelse, yine de hiç kalýr bu nimet yanýnda.

Ve izah etti:
- Hani insanýn alnýna bir sinek konar ya, elini kaldýrsan uçup gider.
- Evet efendim,

- Ýþte bütün dünyanýn sýkýntýlarý, o sinek gibidir aynen. Kavuþtuðumuz iman nimeti yanýnda bu böyledir