Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” büyüklüðüne inanmayan kimseler de vardý o devirde.

Mesela bir vali vardý ki, daima bu büyük zatýn aleyhinde bulunurdu.

O zamanlar, o diyarda þöyle bir âdet vardý ki, senede bir defa, bu büyük Veli’nin kabri baþýnda mevlid cemiyeti tertib edilirdi.

Ve bu cemiyete çok kimseler gelirdi uzaktan yakýndan.
Büyük kalabalýk olurdu.

Ýþte bu vali, bu zata düþmanlýðýndan, mevlid cemiyetine katýlmak isteyenlere izin vermez, göndermezdi hiç kimseyi.

Nice kimseler gitmek için can attýklarý halde, bu valinin düþmanlýðýndan dolayý mahrum kalýrlardý bu cemiyete katýlmaktan.

Nasihat ettiler ama…

Muhammed Þenavi adýnda bir âlim vardý.
Nasihat vermek için gitti bu valiye.

Ahmed-i Bedevi hazretlerinin büyük bir Veli olduðunu söylediyse de tesir etmedi.

Devam etti düþmanlýðýna.

Muhammed Þenavi çok üzüldü.
Ve þikâyet etti onu Ahmed-i Bedevi hazretlerine.

Mübarek türbesinde;
- Efendim, bu vali sizin mevlidinize katýlmak isteyenlere izin vermiyor. Kendisine nasihat ettimse de, dinlemedi. Onu size havale ediyorum, diye arzetti.

Üzülme, biraz sabret!

O anda türbeden;
- Üzülme evladým, o bize dil uzatýyorsa, elbette cezasýný çekecektir, biraz sabret! diye bir nida geldi.

Aradan fazla zaman geçmemiþti ki, tesiri görüldü.
Valinin dilinde bir yara çýktý aniden.

Sonra, bütün aðzýna yayýldý.
Bir þey yiyemiyor, bir kelime bile konuþamýyordu.

Hakir ve zelil halde ölüp gitti nihayet.
Ama bu, dünyadaki cezasýydý henüz.

Ahiretteki kat kat olacaktý elbette.