Kadib-ül ban “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir kimse vardý ki, yanýnda pehlivanlar gezdirir, bunlarý güreþtirip nam yapardý.

Yanýnda, çok kuvvetli kýrk pehlivan vardý ki, bunlarý güreþte yenen bir kimse çýkmamýþtý o güne kadar.

Bu kiþi bir gün de Musul’a geldi.
Kadib-ül ban hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” memleketine.

Bu zatýn bir talebesini görüp sordu:
- Hocanýz nerdedir?
- Falan göle gitmiþtir, oraya gidin.

O dediði göle yaklaþýnca, Kadib-ül ban hazretlerini “rahmetullahi aleyh”, gölün ortasýnda baðdaþ kurmuþ oturuyor görüp, seslendi:

- Ey Kadib-ül ban! Benim yanýmda kýrk pehlivan var ki, bunlarý yenebilen bir kimse çýkmadý bugüne kadar. Ýsterim ki senin talebelerle de güreþsinler!

En zayýf talebemle

Mübarek zat, oturduðu yerden;
- Benim talebelerimden çok zayýf, ufak tefek bir çocuk var. Git o çelimsiz çocuða benden selam söyle. Senin pehlivanlarla güreþ tutsun, buyurdu.

- Pekâlâ, dedi.
Ve büyük gurur içinde geldi medreseye.

O zayýf talebeyi görüp, hocasýnýn sözünü nakletti kendisine.

Madem ki hocam emretmiþ…

O çocuk, hocasýnýn emrini alýr almaz,
- Emirleri olur, baþ göz üstüne, dedi.

Bir taraftan da;
“Ben ömrümde hiç güreþmemiþtim. Madem ki hocam emretmiþ, öyleyse bir hikmeti vardýr” diyordu.

Kýrk yýllýk pehlivan gibi

Çýktý er meydanýna.
Sanki kýrk yýllýk yaðlý güreþ pehlivanýydý.

O kýrk pehlivanýn herbirini, bir hamlede tutup, sýrt üstü yere serdi.

Az sonra Kadib-ül ban hazretleri teþrif edip;
- Ne oldu? diye sordu o maðrur adama.

Ama konuþacak hali yoktu zavallýnýn.
Çarpýlmýþtý sanki.

Büyük Veli ona bakýp;
- Evliya himmeti daðý bile devirir, buyurdu. Senin pehlivanlarýn ne ki.

Adam acele terk etti bu havaliyi.