Müslim bin Yesar “rahmetullahi aleyh”, tabiin-i izamdan olup, çok ibadet yapardý.

Kalbini Allah sevgisi sarmýþ, kul olmanýn tadýna varmýþtý.
Dünyadan soðumuþ, ibadete vermiþti kendisini.

Namazý öyle güzel kýlardý ki, görenler hayran olur, ibret alýrlardý bu büyük Veli’den.

O, namaza durduðunda her þeyi unutur, sanki bu dünyadan çýkar, etrafýnda olan hadiselerden habersiz olurdu.

Bir gün Basra'da bir camide namaza durmuþtu ki, zelzele oldu birden.
O sarsýntý ile bir direk yýkýldý ve kubbe çöktü.
Cemaat can havliyle dýþarý kaçtýlar.

Hayrola, bir þey mi oldu?

Müslim bin Yesar hazretleri ise duymadý olanlarý.
Devam etti namazýna.

Daha sonra cemaat, kendisini kurtarmaya geldilerse de sað ve sâlim namaz kýlarken gördüler kendisini.
Þaþýrdýlar:

Namazdan selam verince;
- Geçmiþ olsun efendim, dediler.

O hayretle sordu.
- Neden, bir þey mi oldu?
- Zelzele oldu, direk yýkýldý, kubbe çöktü, duymadýn mý bunlarý?

- Hayýr, ne zaman oldu bunlar?
- Az önce.

- Hiçbir þey duymadým.

En üstün haslet

Bir gün bazý sevenleri;
- Efendim, insandaki en üstün haslet nedir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- En üstün haslet, kâmil akýldýr, buyurdu.

- O yoksa efendim? dediler.
- Güzel edeptir, buyurdu.

- O da yoksa efendim?
- Kendisiyle istiþare edilecek þefkatli bir arkadaþtýr.

- O da yoksa efendim?
- Sükut etmektir.