Macid-ül Kürdi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” oðlu Süleyman þöyle anlatýyor:

Babamla ayný evde kaldýðýmýz zamanlarda kapýmýza kim gelse, karnýný doyurur ve giderdi sevinerek.

Bir gün, yine bir çok fakirler gelip çok aç olduklarýný söylediler babama.

Babam bana dönüp;
- Gir þu küçük odaya. Oradaki sofrayý alýp buraya getir! dedi.

Çok þaþýrdým.
Zira o odada yemek olmadýðýný çok iyi biliyordum.
Hatta az önce o odadaydým ve yerdeki kilimden baþka bir þey yoktu odada.

Ama yine de itiraz etmedim babama.
- Peki, deyip odaya girdim.

Bir de ne göreyim. Mükellef bir sofra duruyor odanýn ortasýnda.
Üzerinde çeþit çeþit yemek ve meþrubat vardý üstelik.

Getirip koydum fakirlerin önüne.
Oturup bir güzel yediler.
Ve Allah'a þükredip, babama da teþekkür ederek ayrýldýlar.

Otuz fakir daha geldi

Az sonra, otuz fakir daha geldi evimize.

Babam, ayný þekilde emretti bana:
- Git þu odadaki sofrayý buraya getir!

Tereddütsüz girdim odaya.
Ýkinci sofrayý da kucaklayýp getirdim misafirlerin bulunduðu yere.

Onlar da yemekleri yiyip, geri gittiler.
Ben alýþýktým bunlara.
Hiç yadýrgamýyordum artýk.

Rahat etmek için

Bir gün sohbetinde;
- Kardeþlerim, dünya ve ahirette rahat etmek, Ýslamiyet’e uymaya baðlýdýr, buyurdu.

Ve açýkladý bunu:
- Görünen görünmeyen bütün iyilikler, Resulullah efendimize “aleyhisselam” tâbi olmaya baðlýdýr. Fakat bu iþ bilgi ister. Ýslamiyet ilim dinidir. Bilmeden Müslümanlýk olmaz. Resulullaha “aleyhisselam” uyabilmek için Onun dinini iyi bilmek gerekir. Bilmezsek nasýl uyacaðýz?