Malik bin Dinar hazretleri “rahmetullahi aleyh”, büyük Velilerden olup Basra’da vefat etmiþtir.

Bir gün, çok hasta olup, halsiz düþmüþtü.
Bakacak kimsesi de yoktu.

Ancak çarþýya çýkýp bazý þeyler almasý gerekiyordu.
Yürümeye takatý yoksa da çýktý mecburen.

O sýrada devlet adamlarýndan, makam sahibi biri geçiyordu.
Halk kenara çekilip, ona yol veriyor, hazret-i Malik ise yolun ortasýndan gidiyordu.

Hey, kenara çekil!

Bekçiler onu görüp;
- Heey, yana çekil, kenardan yürü! diye ikaz ettiler.

Bunu duydu ise de, mecalsizdi.
Bu yüzden hemen çekilemedi kenara.

Bekçilerden biri yaklaþýp tuttu mübarek zatý ve kamçýsýyla vurup itekledi yolun kenarýna.

Mübarek kalbi incinmiþti.
Evliyayý inciten cezasýz kalýr mý?

O bekçi, ertesi gün bir hýrsýzlýk yaptý ve ceza olarak eli kesildi.
Ona vurduðu eli.

Ömür azalýyor

Bu zat, bir sohbetinde;
- Ömrümüz azalýyor, ölüme yaklaþýyoruz, buyurdu. Ýnsanýn en büyük sermayesi, ömrüdür ve onu boþa geçirmek, Müslümana yakýþmaz.

Tasavvuftan sordular.

Cevaben;
- Tasavvufu, yediyüz âlim birer tarif yapmýþlardýr, buyurdu. Ama bunlardan biri benim çok hoþuma gidiyor.

- O hangisi efendim?
- Ehemmi mühimme tercih etmektir, buyurdu.

Ve izah etti:
- Yani daha mühim olaný önce yapmak, az mühim olaný sonraya býrakmaktýr. Bunu yapabilen kimse, en iyi tasavvucudur.