Davud-i Tai hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” vefatýndan bir gün önce, bir sevdiði gitti yanýna.

Gördü ki, baþýný kerpiçden yastýðýna koymuþ, uyuyor.
Baþýnda bekledi.

Uyanýnca;
- Dýþarýda, çok güzel hava var. Ýstersen seni dýþarý çýkarayým, dedi.

Cevaben;
- Ömrümde hiç nefsime uymadým. Ölürsem, beni þu duvarýn ardýna gömün, buyurdu.

Ve ekledi:
- Yerim belli olmasýn. Saðlýðýmda uzlette yaþadým. Kabirde de öyle yatayým.

Secdede vefat etti

O gün sabaha kadar namaz kýldý.
Aðlayýp, göz yaþlarýyla dua ve niyazda bulundu.

En son secdeye vardý ve fecir sökene kadar baþýný kaldýrmadý secdeden.
Annesi merak etti.

Yaklaþýp baktýðýnda vefat etmiþ olduðunu gördü.

O anda bir ses duyuldu gaibten:
“Bu gün, Davud-i Tai Rabbine ve Cennet nimetlerine kavuþtu. Cennet hurileri Onun için süslendiler. Ne mutlu Davud'a ki, muradýna erdi!” diyordu.

Herkese iyilik edin

Bu zat bir gün bazý sevdiklerine;
- Kardeþlerim, Allah’ýn kullarýna, O’nun rýzasý için iyilik yapýn, buyurdu.

Sordular.
- Herkese mi efendim?
- Evet, kim olursa olsun.

- Ama iyilik yaptýðýmýz kimselerden bazan kötülük görüyoruz efendim.
- Olsun. Siz yine iyilik yapýn.

- Yine kötülük yaparsa efendim?
- Siz yine iyiliðe devam edin.

- Hikmeti ne hocam?
- Çünkü siz Allah için iyilik yapýyorsunuz, o insan için deðil ki. O iyiliðinizin mükafatýný Allahü teâlâ size verecektir. Hiç þüpheniz olmasýn.