Habib-i Acemi “rahmetullahi aleyh”, gençliðinde çok zengindi.
Parasýný, faizle verirdi insanlara.

Bir gün eve geldi.
Hanýmý, sofrayý kurup yemekleri getirmiþti ki, o esnada bir fakir geldi kapýya.
- Allah rýzasý için yiyecek bir þeyler verin, diye yalvardý.

Hazret-i Habib;
- Yemek yok! deyip, kapattý yüzüne kapýyý.

Fakir, mahzun olarak dönüp gitti.
O, yemek için sofraya geldiðinde, yemek deðil, kan vardý tabaðýnda.

Þaþýrdý, duygulandý.
Bunun bir ikaz-ý ilahi olduðunu anladý.
“Keþke kovmasaydým” dedi içinden.

Kaçýn! Kaçýn!

Hasan-ý Basri hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” büyük bir Veli olduðunu biliyordu. Onun huzuruna varmak için düþtü yollara.

Halis bir niyet ile gidiyordu ki, oynayan çocuklara rastladý yol üstünde.

Hazret-i Habibi, uzaktan gören çocuklar, oyunu býrakýp kaçýþmaya baþladýlar.

Kaçarken de birbirlerine;
- Kaçýn, kaçýn! Þu gelen faizcidir. Ayaðýndan kalkan toz üstümüze gelirse, onun bedbahtlýðý bize de bulaþýr, diyorlardý.

Bu sözler, bir ok gibi saplandý sinesine.
Nihayet Hasan-ý Basri hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna varýp, sohbetini dinledi.

Daha ilk sohbette, piþman oldu uygunsuz hallerine.

Kaçmayýn! Kaçmayýn!

Kalbinden;
“Yâ ilahi, günahým pek çoktur, ama senin af ve maðfiretin de sonsuzdur. Sevdiðin kullarýn hürmetine beni de affet”, diye yalvardý.

Oradan ayrýlýp da eve dönerken oynayan çocuklara rastladý yine.

Hazret-i Habibi, uzaktan gören çocuklar, yine kaçýþmaya baþladýlar.

Kaçarken de birbirlerine,
- Kaçýn, kaçýn! Bu gelen, tövbekârdýr. Bizim ayaðýmýzdan kalkan toz o mübarek zatýn üzerine bulaþmasýn! diyorlardý.

Az ilerde ona borçlu olanlar gördü kendisini.
Onu gören, baþka yola sapmaya çalýþýyordu.

Bu hali uzaktan fark edince;
- Kaçmayýn! Bu gelen, baþka Habib’tir. Nasýl siz þimdi ondan kaçýyorsanýz, bundan sonra o sizi görünce kaçacak! diye seslendi arkalarýndan.