Amir bin Abdullah “rahmetullahi aleyh”, tabiin-i kiramdan, bir büyük Velidir.

Kalbi, Resulullahýn “aleyhisselam” aþký ile yanardý için için.

Namaza durduðunda, kendinden geçer, tamamen sýyrýlýrdý dünya düþüncesinden.

Öyle ki, yanýnda çocuklarý baðýrýp çaðýrsalar da hiç haberi olmazdý bunlardan.

Bir gün Ona;
- Efendim, siz namaza durunca, hatýrýnýza hiç dünya düþüncesi gelmez mi? diye sordular.

Cevabýnda;
- Allah'ýn huzurunda iken baþka þey düþünmek hiç uygun olur mu? buyurdu.

- Peki namazda kalbinize ne gelir efendim?
- Yarýn mahþer günü nasýl cevap veririm Rabbime? Cennete mi giderim, yoksa Cehenneme mi? Bunlarý düþünürüm.

Ýbadet sevabý daha çok olsun diye her sabah gusül abdesti alýrdý.
Gündüzleri oruç tutar, gece namaz kýlardý.

Zira baþka þeyden zevk almazdý.
Ya ibadet yapardý, ya da bir hizmet.

Ahiret derdi ile dertlenmiþti ki, ölüm ve sonrasýný düþünürdü daima.

Çabuk söyle, iþim acil

Bir gün bir kimse Onu görüp istifade etmeye gelmiþti.
Baktý ki, namaz kýlýyor.
Baþladý beklemeye.

Büyük Veli selam verip de onu görünce;
- Hoþ geldin, dedi. Bir þey diyeceksen biraz çabuk söyle ki, iþim acildir.

Adam þaþýrdý:
- Hayýrdýr efendim. Bu kadar acil iþiniz nedir ki?

- Ölümü bekliyorum, buyurdu.
Ve namaza durdu yine.

Ruhunu, namazdayken vermeyi çok istiyor, bunun için namazdan çýkmak istemiyordu.

Vermeye alýþýn!

Bir gün de birkaç sevdiðiyle sohbet ediyordu ki, onlara;
- Kendinizi, almaya deðil, vermeye alýþtýrýn, buyurdu.

Sordular:
- Verecek birþeyimiz yoksa efendim?
- O zaman, hiç olmazsa tebessüm edin. Bu yolla ferahlatýn din kardeþinizi. Bu da bir sadakadýr.