Habib-i Acemi “rahmetullahi aleyh”, Fýrat nehri kýyýsýnda bir kulübe yapýp, kendini ibadete vermiþti orada.

Bu sebeple evini ihmal etmiþti birkaç gün.

Hanýmý, kendisine;
- Ey Habib, hiç erzakýmýz kalmadý, dedi bir gün.

O, cevap vermeyip;
- Ben çalýþmaya gidiyorum, diyerek çýktý evden.

Doðruca kulübesine geldi ve sabahtan akþama kadar ibadet etti yine.

Akþam eve gelince;
- Haným üzülme, dedi. Zira öyle bir zata hizmet ediyorum ki, çok cömert, pek kerim ve þefkati boldur. Bu gün, Onun hizmetinden hiç ayrýlmadým. Bir þey istemeye de utandým.

Ve ekledi:
- Ama ümit ediyorum ki, O bizi mahrum býrakmaz.

Nefis yemek kokularý

Birkaç gün böyle geçti.
Ve bir akþam, üzgün, mahzun ve mahcup halde eve yaklaþýyordu ki, nefis yemek kokularý geldi burnuna.

Üstelik, kendi evinden geliyordu bu kokular.
Kapýyý çalmadan, zevcesi karþýladý kendisini.

Neþeli görünüyordu:
- Efendi, hizmet ettiðin o zat, gerçekten ne kerim ve ne cömert bir zat imiþ, dedi sevinçle.

Sordu Hazret-i Habib:
- Hayrola ne oldu ki?

- Daha ne olsun. Öðle üzeri beyazlar giyinmiþ, yüzleri parlayan birileri geldi evimize. Herbiri erzak yüklü çuvallarý sýrtlamýþlar ki, undan, tâ ete kadar, her þey vardý içinde.

Onun hizmetinden ayrýlma

Hazret-i Habib sordu yine:
- Peki bir þey demediler mi?
- Demez olurlar mý. Beyinin hizmet ettiði o zat, bunlarý size gönderdi, dediler.

Ayrýca; Habib bu hizmetini arttýrýrsa, biz de onun ücretini arttýrýrýz diye haber göndermiþ o zat.

Ve ilave etti:
- Hakikaten ne kerim, ne cömert zatmýþ. Gönderdiði bu erzak, bize aylarca yeter. Aman Habib, Onun hizmetinden sakýn ayrýlma. Zira böyle kerim zat bir daha bulamazsýn.