Zamanýn zâlim valisi, memurlarýný gönderip huzuruna çaðýrttý Said bin Cübeyr hazretlerini “rahmetullahi aleyh”.

Memurlar geldiklerinde, o, namaz kýlýyordu.

Bitirince;
- Niçin geldiniz? diye sordu.

- Vâlimizin emridir. Seni ona götüreceðiz, dediler.

Hiç itiraz etmeden,
- Peki, buyurdu.

Ve çýktýlar yola. Bir müddet sonra bir kiliseye rastladýlar.

Kilisenin rahibi;
- Ýçeri giriniz, dedi.

Memurlar girdi, ama Ýbni Cübeyr hazretleri girmedi.

Sen niçin girmiyorsun?

Rahip Ona seslenip;
- Ey Said, sen niçin girmiyorsun? Yoksa geri kalýp kaçmak mý istiyorsun? dedi.

- Hayýr, buyurdu. Ben Müslümaným. Kâfir kilisesinde Müslümanýn ne iþi var?

- Ama dýþarýda yýrtýcý hayvanlar dolaþýyor. Ýçeri girmezsen, seni parçalarlar.
- Rabbim korur beni onlardan. Zira onlar da Rabbimin bir mahlukudur nihayet.

Rahip öbürlerine dönüp;
- Siz girin ve vahþi hayvanlara karþý oklarýnýzý gerip bu zatý bekleyin, dedi.

Onlar kiliseye girip, gece boyu Ýbni Cübeyr hazretlerini gözlediler pencereden.

Uslu uslu oturdular

Baktýlar ki, hakikaten bir çok vahþi hayvanlar gelip, Ýbni Cübeyr hazretlerinin yakýnýnda durdular.

Sonra daha yaklaþýp, hatta Ona sürünüp yanýnda uslu uslu oturdular.
Hiç bir þey yapmadýlar bu Allah adamýna.

Rahip bunu görünce;
- Aman yâ Rabbi! Ne acayip þey. Ben ömrümde böyle bir þey görmedim. Demek ki yeryüzünde böyle büyük zatlar varmýþ, demekten kendini alamadý.

Ve kelime-i þehadeti getirip Müslüman oldu.

Ertesi gün yola devam edip, zâlim valiye teslim ettiler bu Hak dostunu.
Hiç suçu yokken hapsetti.

Ardýndan da katlettirdi bu büyük Veli’yi.
Kesik baþý, kelime-i tevhidi söylüyordu.