Süfyan-ý Sevri hazretlerinin “rahmetullahi aleyh”, ölüm hastalýðýnda, çok karný aðrýyordu.

Bu sebeple, sýk sýk abdesti bozuluyordu.
Ama her defasýnda tekrar abdest alýr, en ufak bir gevþeklik göstermezdi bu hususta.

Abdestliyken ölmeyi çok ister, bunun için bir dakika bile abdestsiz bulunmazdý.

Bu yüzden, altmýþ defa abdest almýþtý bir gece.
Ve nihayet vefatý yaklaþtý.

Yakýnlarýna;
- Vakit tamam, beni yere indirin! buyurdu.

Derhal yere indirdiler.
Bu durumu, dostlarýna söylemek için dýþarý çýktýklarýnda, yüzlerce sevdiðinin kapýda toplanmýþ olduðunu gördüler.

Ýnsanlar içeri giriyorlardý ki, hazret-i Süfyan, Allah dedi ve ruhunu teslim etti.

O anda bir ses iþitildi gaibten.
“Takva sahibi Süfyan, Rabbine vasýl oldu!” diyordu.


Mümin, verince sevinir

Bir gün de sevdiklerine;
- Müslüman, almayý deðil, vermeyi düþünür. Onu kârlý bilir, buyurdu. Alýnca deðil, verince sevinir.

Ve ekledi:
- Böyle olan kimse, eceli geldiðinde ruhunu da kolay verir.

Sordular:
- Nasýl kolay verir efendim?
- Þöyle ki, ruhu, tereyaðýndan kýl çeker gibi çýkar da haberi bile olmaz.

Sordular yine:
- Ya vermeye alýþmayanlar efendim?
- Onlarýn iþi çok zor. Vermeye alýþmadýklarý için ruhlarýný da zor verirler. Þöyle ki, yaþ keçeden diken söker gibi.

Delikanlý çok iyi anlamýþtý meseleyi.
Elini öpüp ayrýldý huzurdan.