Süfyan-ý Sevri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, tebe-i tabiinden bir mübarek zattýr.
Kûfe’de doðup, Basra’da vefat etti.

Hiç abdestsiz gezmez, ölümden söz olunca, korkusundan takatsiz kalýrdý.

Annesi, buna hamileyken komþunun turþusunun tadýna bakmýþtý biraz.
Ama onu aðzýna alýr almaz, karnýnda ona aðrý vererek ikaz etti hemen.

O anda aklý baþýna geldi.
Zira izinsiz bakmýþtý turþunun tadýna.

Komþusuna seslenip;
- Hakkýný helal et, dedi.

Kadýn þaþýrdý:
- Ne oldu ki?
- Turþunun tadýna baktým da…

- Olsun, ne var bunda:
- Hayýr sen helal et yine de.

Peki peki, helal olsun.
O “Helal olsun” deyince, rahatladý kalbi.

Sýrtý kambur olmuþtu

Hazret-i Süfyan, henüz gençliðinde sýrtý kambur olmuþtu.

Dostlarý merak edip;
- Bu genç yaþta niçin kambur oldunuz efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Üç hocadan ders aldým. Üçü de, derin âlim idi. Ama son nefeslerinde imansýz gitti üçü de. Onlarý böyle görünce, korkumdan omurga kemiðim eðildi.

Güler yüzlü olun!

Bir gün de sohbetinde;
- Güler yüzlü olun! Müslüman, güler yüzlü ve neþeli olur, buyurdu.

Sordular.
- Müslüman neden neþeli olur efendim?
- Neden olmasýn ki? Allahü teâlâ ona en büyük nimeti vermiþtir.

- O hangi nimet hocam?
- Ýman nimeti. Allahü teâlâ bir kuluna Ýman vermiþse, ona herþeyi vermiþ demektir. Ama vermemiþse, hiç birþey vermemiþtir. Ýman etmek böyle kýymetlidir iþte.