Süfyan-ý Sevri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Herkese karþý çok þefkatliydi.
Hatta hayvanlara bile.

Bir gün çarþýya çýkmýþtý.
Kafeste bir kuþ görüp, acýdý hayvana.

Kafes kuþlarýndan deðildi.
Onu satýn alýp serbest býraktý.

O kuþ, her gece, bu zatýn penceresine gelip konar, namaz kýlarken Onu seyrederdi.

Niçin çok ibadet yapýyorsun?

Bir gün de arkadaþlarý gelip;
- Ey Süfyan! Niçin bu kadar çok ibadet yapýyorsun? diye sordular.

Onlara þunu anlattý:
Müminler Cennete girdiðinde, çok parlak bir nur görürler ki, Cennetin her yerini kaplamýþtýr.

Cemal-i ilahinin nuru zannedip, ona tazim olarak secdeye kapanýrlar.
Ancak zannettikleri gibi deðildir.

Melekler onlara;
- Baþýnýzý kaldýrýn! Bu nur, Hak teâlâya ait bir nur deðildir, derler.

- Ya nedir? deyince;
- Bir huri, sahibinin yüzüne güldüðü vakit hasýl olan bir nurdur, derler.

Resulullahý seviyor musun?

Bu zat, nasihat isteyen bir gence sordu:
- Resulullah efendimizi “aleyhisselam” seviyor musun oðlum?
- Tabii efendim, seviyorum.

- Peki Onun sünnetine, yani Ýslamiyet’e uyuyor musun?
- Tam uyamýyorum efendim.

Buyurdu ki:
- Resulullahýn “aleyhisselam” yoluna, Onun getirdiði Ýslam dinine uymayanýn, Onu seviyorum sözü doðru olmaz evladým.

Delikanlý þaþýrdý:
- Uymadan sevilmez mi yani efendim?
- Hayýr. Sevgi, itaat ister. Ýtaat etmeyen, sevmiþ olmaz.