Maruf-i Kerhi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Ýranlý hýristiyan bir anne babadan dünyaya geldi.

Henüz küçük iken, babasý bir rahibe teslim etti bu oðlunu.

Rahip, çocuða yakýnlýk gösterip;
- Bizim üç tanrýmýz var,dedi.

Ama o, bu hurafeye karþý çýkarak;
- Hayýr, Allah birdir dedi hemen.

Bu yüzden rahip onu dövüyordu hep.
O da üzülüyor ve “Böyle mektep olur mu?” diyordu içinden.

Rahip ile mektepten nefret etmiþti artýk.
Ve bir gün evden çýkýp, dönmedi bir daha.

Terk etmiþti Baðdat’ý.

Kim Rabbini isterse…

Hazret-i Maruf þöyle anlatýyor:

Rahibe olan nefretimden, evimi ve mektebi terk edip çýktým Baðdat’tan.
Bitkin bir halde Kûfe'ye vasýl oldum.

Ýlk rastladýðým camiye girip oturdum bir köþede.
Nur yüzlü bir zat vaaz ediyor, herkes can kulaðýyla onu dinliyordu.

Kulak verdim:
- Kim Allahü teâlâya kavuþmak isterse, Allahü teâlâ da o kuluna kavuþmayý ister, dedi.

Çok lezzet almýþtým bu sözünden.

Hoca, vaazýna ara verip;
- Bugün Baðdat'tan gelen genç nerede? diye sordu cemaate.

Kalkýp, edeble vardým huzuruna.

Ey Rabbini arayan!

Baþýmý okþayarak;
- Merhaba ey Rabbini arayan! buyurdu.

Rahibi hatýrlayýp, aðlamaya baþladým.
Çünkü her gün dövüyordu beni.

Ýslam’ýn sevgisiyle dolup taþtý kalbim.
Kelime-i þehadeti getirip, Müslüman oldum.

Bana sevgiyle bakýp;
- Ey oðlum, þu anda senin duan makbuldür. Dua et, o rahiple annen ve baban da iman etsinler, buyurdu.

Huzurunda dua ettim onlara.
Ve Baðdat'a döndüðümde sevince gark oldum.

Zira rahip de, annem ve babam da Müslüman olmuþlardý.