Biþr-i Hafi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, ilmiyle amil olup Allah’tan çok korkardý.

Bir gün sevenleri;
- Efendim, siz bu dereceye ne ile kavuþtunuz? diye sordular.

Cevabýnda;
- Rabbimin ismi yazýlý olan bir kaðýdý, yerde çamurlar arasýnda görüp, kalbim sýzlayarak aldým. Yýkayýp temizledim ve güzel koku sürüp evimin duvarýna astým, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýþte neye kavuþtumsa, bu sebeple kavuþtum.

Hidayete geldiði o sevinçli anda, ayaðýnda pabucu yoktu tesadüfen.
O günden itibaren ayakkabý giymedi.

Ölünceye kadar hep yalýn ayak dolaþtý bu sebeple.
Baðdat sokaklarýnda, pabuçsuz gezdiðinden, hiçbir hayvan yerleri pisletmezdi.

Biþr sað olsaydý…

Bir gün, birinin hayvaný yeri pisletmiþti.

Sahibi bunu görünce;
- Âh! dedi birden.

- Niçin âh edersin? dediler.
- Herhalde Biþr-i Hafi hazretleri vefat etti. Zira o sað olsaydý, bu hayvan yere pislemezdi, dedi.

Ve sorup araþtýrdý.
- Biþr-i Hafi hazretleri Baðdat'ta vefat etti, dediler.

Allah kalbe bakar

Bu zat, bir sohbetinde;
- Ey insanlar! Þimdi herkes sadece dýþýný süslüyorlar, buyurdu. Halbuki Allahü teâlâ, kulun kýyafetine bakmaz. Kalbine ve niyetine bakar.

Ve ekledi:
- Her sýkýntýya sebep, bir günaha girmek, çaresi ise, piþman olup, istiðfar eylemektir. Hiç bir canlýya zarar vermeyin ki, o da Hak teâlânýn mahlukudur.

Sordular:
- Müslüman nasýl olmalý efendim?
- Müslüman, gýda ve ekmek gibi, olmalý, yani ona herkes, her zaman ihtiyaç duymalýdýr.

Ve tarif etti:
- Mümin, elinden ve dilinden kimsenin zarar görmediði kimsedir.