Biþr-i Hafi hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir adam bu zatýn büyüklüðünü bilmiyordu.

Bir gün Cuma namazýný kýlýp camiden çýkýnca gördü bu büyük Veli’yi.
Hýzlý adýmlarla bir yere gidiyordu mübarek zat.

O da takýldý peþine.
Kendi kendine;
“Bu zat için Evliya diyorlar. Bakayým doðru mu?” diye düþünüyor, bir yanlýþýný bulmaya çalýþýyordu.

Fýrýndan ekmek aldý mübarek zat.
Bir kebapçýdan da kebap ve helva.

Adam bunlarý görünce;
“Meðer nefsini ne de çok seviyormuþ” diye geçirdi içinden.

Nihayet bir köye vardýlar.
Biþr-i Hafi hazretleri, bir camiye girip, oradaki yatalak bir hastaya yedirdi aldýðý kebapla helvayý,

Sonra çýkýp gitti.

Ona Biþr-i Hafi derler

Bu defa bu adam girip sordu hastaya:
- O giden kimdi?
- Ona, Biþr-i Hafi derler. Cuma günleri ziyaretime gelir ve getirdiði yiyecekleri eliyle yedirir bana.

- Senin kimsen yok mu?
- Hayýr, maalesef.

- Peki burasý Baðdat’a uzak mýdýr?
- Bir günlük yoldur.

- Nasýl olur, yarým saat kadar yürüyüp bu köye geldik.
- Biþr-i Hafi hazretleri, Veli bir zattýr. Bir günlük yolu az bir zamanda gider. Sen de Onu takib ettiðin için farkýna varmamýþsýndýr.

Artýk talebesi olmuþtu

Adam anlamýþtý hatasýný.
- Peki ben Baðdat’a tekrar nasýl döneceðim?
- Bekle, bir hafta sonra O yine gelir. Birlikte dönersiniz.

Ertesi Cuma günü, Biþr-i Hafi hazretleri gelince özür diledi kendisinden.

Büyük Veli, teselli etti onu.
Ve birlikte yola çýktýlar.

Onun yanýnda birkaç adým atýnca, Baðdat’ta buldu kendisini.
Hem de tam evlerinin önünde.

Artýk talebesi olmuþtu bu zatýn.