Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” gençliðinde annesinden çok mal kalmýþtý kendisine.

Tamamýný þehrin fakirlerine daðýttý.
Kimde ne alacaðý varsa, onlara baðýþlayýp hakkýný helal etti herbirine.

Sonra Kâbe’yi tavaf için yollara düþtü.
Kendi kendine;
“Bak ey nefsim, dünya ile iþin kalmadý”, dedi. “Tamamen iflas ettin. Sana, bundan sonra ahiret lazým. Sakýn dünyalýk bir þey isteme benden. Ýstesen de vermeyeceðim. Ya yola gelirsin, ya da yanarsýn ateþte”.

Sonra Kûfe’'ye vardý.
O gün balýk ekmek istedi caný.

Hem de þiddetle istiyordu.
Ama yapmadý nefsinin bu arzusunu.

Dolap beygiri

Az ilerde bir un deðirmeni ve etrafýnda dönen bir dolap beygirini görüp, yanaþtý deðirmenciye.
- Þu dönen beygir için ne ücret ödüyorsun?
- Ýki dirhem.

- Ýstersen, ben bu iþi bir dirheme yaparým.

Adam;
- Peki yap, deyince, geçti atýn yerine.

O gün akþama kadar, su çekti deðirmene.
Akþam bir dirhem ücretini alýnca, nefsinin istediði balýk ekmekten aldý ve;

- Bak ey nefsim, isteðin oldu. Sen de Hak teâlâya ibadet yapacaksýn, dedi. Benden, günah olmayan bir þey istersen, bu kadarcýk meþakkate katlanacaksýn. Ama günah bir þey isteme sakýn, zira kavuþamazsýn.

Ýman nedir?

Bir gün bazý sevdikleri;
- Ýman nedir efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Ýman, Peygamber efendimizden “aleyhisselam” gelen haberlere, Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiði gibi inanmak ve inandýðýný söylemektir, buyurdu.

Sordular yine:
- Ýman artar ve azalýr mý efendim?

- Ýmam-ý a’zam hazretleri, artmaz ve azalmaz, buyuruyor. Yani iman, kalbin tasdik etmesi, kabul etmesi, inanmasý demektir ki, inanmanýn azý, çoðu olmaz.