Cüneyd-i Baðdadi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” vefatý yaklaþmýþ, son nefeslerini veriyordu ki, bütün sevdikleri yanýndaydý.

O halinde bile devamlý Kur’an-ý kerim okuyor, bir hatmi bitirip, diðerine baþlýyordu.

Sevdikleri;
- Efendim, çok hastasýnýz, kendinizi bu kadar yormasanýz, dediler.

Cevaben;
- Þu anda benden fazla sevaba muhtaç olan kim vardýr? buyurdu. Zira sonsuz bir yolculuða çýkýyorum. Ben okumayayým da, kim okusun?

Vefatý daha da yaklaþtý.
Endiþeli ve üzgün görünüyordu.

Talebeleri;
- Efendim, biz kendi hesabýmýza zat-ý alinizin þefaatini düþünüp ümitleniyorduk. Ama sizin bu endiþeli haliniz yüreðimizi yakýyor, dediler.

Nasýl endiþe etmeyeyim

Gözlerini açarak;
- Nasýl endiþeli olmayayým, buyurdu. Yetmiþ senedir bütün kazandýklarýmý, karþýmda bir kýl ile asýlmýþ ve muallakta duruyor görüyorum, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bir tüy, az bir rüzgar ile nasýl sallanýrsa, amellerimin hali de öyledir iþte. Sanki bir rüzgar sallýyor amelimi. Ama bu, kabul yeli midir, yoksa red yeli mi? Bilmiyorum.

Þöyle bitirdi:
- Bir kul, akýbetinin ne olacaðýný bilmezse, onun korkmaktan baþka ne iþi olur?

Nasýl dua edilir?

Bir gün, bu zata gelerek;
- Efendim, Velileri “rahmetullahi aleyhim” vesile ederek dua edilir mi? diye sordular.

Cevabýnda;
- Edilir, ama bir þartla, buyurdu.

- O þart nedir hocam?
- Onlarý vesile ederek birþeylere kavuþursak, bunlarý o Evliyadan deðil, Allahü teâlâdan bileceðiz. Çünkü her iyiliði yaptýran, gönderen, yalnýz Odur.

- Ya Evliyalar hocam?
- Onlar aciz birer kuldur ancak. Birþey yaratamazlar. Lakin Allahü teâlâ onlarý çok sevdiði için, onlarýn hatýrýna istenilen þeyi verir.