Sehl bin Abdullah-ý Tüsteri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Nefsiyle olan riyazetleri meþhurdur.

O kadar ibadet ve taat ederdi ki, hayvanlar bile itaat ederlerdi Ona.

Yanýna vahþi hayvanlar gelir, sessiz ve sakin olarak oturur, hiç zarar vermezlerdi.

Hak teâlâ indinde, duasý makbuldü.
Herkes bunu bilir ve gelip dua isterlerdi kendisinden.

Hasta olan birine dua etseydi, anýnda þifaya kavuþurdu.
Kendinin de bazý hastalýklarý olsa da, O, bunlarý dert deðil, büyük nimet bilirdi.

Hatta ve þifa için dua bile etmezdi.

Niçin dua etmiyorsunuz?

Bir gün yakýnlarý;
- Efendim, kim sizden dua istese, sizin müstecap duanýzla þifaya kavuþuyor. Sizin de iki mühim hastalýðýnýz var. Siz niçin kendinize dua etmiyorsunuz? dediler.

Cevabýnda;
- Onlar hastalýklarýndan kurtulmak istiyorlar ve kurtuluyorlar, buyurdu.

- Ya siz efendim? dediler.
- Ben hastalýklarýmý dert deðil, nimet biliyorum. Çünkü Rabbim gönderiyor. Ýnsan, içinde bulunduðu nimetten kurtulmak ister mi? O nimetler gitsin diye dua eder mi?

Ve ilave etti:
- Ben bunlara sabredip þükrettikçe, nice yüksek makamlara yükseltti beni Rabbim.

Dünyada en tatlý þey

Bir gün de;
- Dünyada en tatlý þey nedir efendim? diye sordular bu zata.
- En tatlý þey, çile çekmektir, buyurdu.

Soranlar þaþýrdý:
- Nasýl olur hocam?
- Evet, bu dünyanýn tadý, çile çekmektir. Müslüman, zevk alýr çileden, haz duyar.

Ve ekledi:
- Hem sonra çilekeþ olan, baþarýlý olur. Çile çekmeden hiçbir baþarý saðlanamaz.