Cüneyd-i Baðdadi hazretleri “rahmetullahi aleyh” anlatýyor:

Bir Cuma namazýný kýlýp çýkmýþtým camiden.
Baktým, kapýda bir dilenci dikilmiþ, camiden çýkanlardan sadaka istiyordu.

Onu böyle görünce; Niçin çalýþmýyor da herkese avuç açýp dileniyor diye geçirdim kalbimden.

Sonra eve geldim.
O gece bir rüya gördüm.

Þöyle ki, biri gelip önüme bir tabak koydu ve;
- Haydi, bundan ye! dedi.

Baktým, ölü eti var tabaðýn içinde.

Hayret içerisinde,
- Bu, bir ölü eti, nasýl yenir? dedim.
- Dün bu etten yemiþtin, þimdi niçin yemek istemiyorsun? dedi.

Ve uyandým.

Þimdi tövbe ettin mi?

Dünkü hadiseyi düþününce anladým hatamý.
Ben o dilenen kimse hakkýnda su-i zanda bulunmuþtum.

“Keþke öyle düþünmeseydim” dedim kendi kendime.
Özür dilemem lazýmdý ondan.

O fakiri bulmak için acele çýktým evden.
Baktým, Dicle nehri kenarýnda oturmuþ, yerlerden topladýðý tereleri yiyordu.

Beni görünce;
- Þimdi tövbe ettin mi? Kalbini o fikirden temizleyebildin mi? dedi.
- Evet, dedim. Hakkýný helal eyle.

- Helal olsun, dedi.
Ve kayboldu gözden.
Bu hatamý hiç unutamýyorum.

Tevazu nedir?

Bir gün de, bazý sevdikleri;
- Tevazu nedir efendim? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Merhamet ve þefkat kanatlarýný gererek, Allah'ýn kullarýný her türlü zarardan korumaktýr, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Tevazu, kim olursa olsun, her Allah’ýn kuluna acýmak, herkese merhametli ve yumuþak davranmaktýr.