Abdülkadir-i Geylani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, henüz çocuk idi ki, tarlaya, çift sürmeye gitmiþti bir gün.

Yolda giderken hayvan dile gelerek;
- Ey Abdülkadir, sen bunun için yaratýlmadýn, deyiverdi.

Korktu ve eve gelip;
- Anneciðim! Bana izin verirsen, Baðdat'a gideceðim, dedi.
- Niçin oðlum?

- Ýlim tahsil edeceðim anneciðim.
- Tabii evladým! Ýlim öðrenmeni ben de çok isterim. Hemen git.

Koltuðunun altýna, kýrk altýný dikip;
- Sakýn yalan söyleme! diye de nasihat etti.

Bir kervanla Baðdat'a doðru yola çýktý.
Az sonra aniden eþkýyalar bastý kervaný.
Kimin ne malý ve parasý varsa hepsini aldýlar.

Senin neyin var?

Eþkýyanýn biri, laf olsun diye sordu küçük Abdülkadir’e:
- Ey çocuk, senin neyin var bakalým?
- Kýrk altýným var efendim.

- Hani nerde?
- Koltuðumun altýna dikti annem.

Reisleri gelip sordu bu defa:
- Ey çocuk, yanýnda altýn mý var senin?
- Evet amca, kýrk altýným var.

- Hani nerde?
- Koltuðumun altýnda.

O yeri söküp altýnlarý görünce, þaþýp dona kaldýlar.

Niçin doðruyu söyledin?

Reisleri sordu yine:
- Pekâlâ evladým! Niçin doðruyu söyledin? Söylemeseydin, biz bulamazdýk.
- Anneme söz vermiþtim efendim,

- Ne sözü?
- Hiç yalan söylemeyeceðim diye.

Reis bunu duyunca, baþladý aðlamaya:
- Eyvah, ben de kulluk yapacaðým diye Rabbime söz vermiþtim. Ama bunca senedir eþkýyalýk yapýyorum, dedi.

O anda tövbe etti.
Ve o gün bu iþi terk ettiler.