Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretlerini “rahmetullahi aleyh” sevenlerden ilim ehli biri, bazý talebesiyle bir yere gidiyordu.

Derken siyah bir yýlan gördü önünde.
Bastonuyla vurup öldürdü.

O anda âlimin etrafýný siyah bir duman sardý.
Sonra açýldýysa da, kendisini göremediler.

Talebeler merak etti:
Bir saat sonra tekrar gelince;
- Merak ettik hocam, ne oldu? dediler.

Þöyle anlattý:
- Öldürdüðüm o yýlan, Cinmiþ.
Cinler beni tutup, denizin dibine indirdiler.

Orada padiþahlarý varmýþ onlarýn.
Onun huzuruna çýkardýlar.

Onu niye öldürdün?

Yerde, kanlar içinde bir ölü yatýyordu ki, cinler padiþahýnýn oðluymuþ meðer.

Padiþah, bana hiddetle bakarak;
- Bu gencin suçu neydi ki onu öldürdün? diye kükredi.
- Hayýr, onu ben öldürmedim, dedim.

Adamlarý;
- O öldürdü, dediler. Bakýn, bastonu da kanlý.
- Hayýr, dedim. Ben bir yýlan öldürdüm. Bu kan da onun kanýdýr.

Cinler padiþahý;
- Öldürdüðün o yýlan, benim oðlumdur, dedi. Cezaný çekmek için sen de öleceksin.

Dur! Onu öldürme!

Ve emretti kadýya:
- Suçunu ikrar etti. Sen de bunun ölümüne karar ver!

Kadý karar verdi.
Müftüleri onayladý.

Öldürülmem an meselesiydi ki, o anda içimden “Yetiþ ya Gavs-ý azam!” diye yalvardým.

Padiþah, kýlýcýný tam boynuma indirecekti ki, nurlu bir zat içeri girdi ve;
- Dur! Onu öldürme! dedi.

- Neden?
- Çünkü bu kiþi, Gavs-ül azamýn bir yakýnýdýr.

Padiþah, Gavs-ül azam ismini duyunca, kýlýcýný atýp;
- Niçin daha önce kendini tanýtmadýn? dedi.

Ve serbest býraktý beni.