Salih bin Beþir hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Kur’an-ý kerimi hüzünle okur, azap âyetlerine gelince, korkar, sesi titrerdi.

Bir gün, yine Kur’an-ý kerim okuyordu ki, benzi sarardý birden.

Evdekiler;
- Niçin korktunuz efendim? dediler.
- Okuduðum bir âyet-i kerimeden, buyurdu.

- O hangi âyettir ki efendim?
- Bu âyette mealen; (Onlar, Cehennem ateþine girince, çok büyük bir piþmanlýðýn içine düþerler. Ve o zaman Eyvah bize, vah bize! Keþke biz de ibadet etseydik Rabbimize derler) buyuruluyor.

Peþinden bir âh edip, yere düþtü.
Nabzýna baktýlar, durmuþtu.

Evet, bu korkuyla ölmüþtü mübarek zat.

Rabbim beni seviyor mu?

Her gece, uzun uzun ibadet yapar, sonunda, göz yaþlarýyla uzun müddet aðlardý.

Bir gün biri gelip;
- Efendim, Rabbim bana deðer veriyor mu? diye merak ediyorum, dedi.

Cevaben;
- Bunu merak ediyorsan, amellerine bak, buyurdu. Sen Rabbinin emirlerine deðer veriyorsan, bil ki Rabbin de sana deðer veriyordur.

Ahiret azýðý

Biri de nasihat istedi bu zattan.

O kimseye;
- Kardeþim, sen ahirette Rabbinden iyilik ve ihsan bekliyorsan, dünyada iken herkese iyilik ve ihsan yap, buyurdu. Ve sen Rabbinden nasýl bir muamele bekliyorsan, sen de Onun mahluklarýna öyle muamele eyle.

Þöyle devam etti:
- Ahiret yolculuðu çok uzundur, þimdiden azýk ve yolluk hazýrlayýn o yolculuða.

Sordular:
- Nasýl bir azýk?

Buyurdu ki:
- O yolda, en kýymetli azýk takvadýr. Yani Allah’tan korkup, günahlardan kaçýnmaktýr.