O devirde Mýsýr'da bir kiþi vardý ki, Gavs-ül azam Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretlerini “rahmetullahi aleyh” çok seviyor, nurlu yüzünü görmeyi çok istiyordu.

Bir gün çýktý Mýsýr’dan.
Baðdat'a geldi, ama;
- Gavs-ül azam, vefat etti, dediler kendisine.

Çok üzüldü.
Ýçi yandý.

Hüzün çöktü kalbine.
Bu hüzünle nurlu kabrine gelip edeble oturdu.

Gözlerini kapayýp mübarek ruhuna Fatiha okuyordu ki, elini biri tuttu.
Gözünü açtýðýnda Gavs-ý azam’ý gördü yanýnda.

Onu, talebeliðe kabul etti.
Ve halký irþad için icazet verdi kendisine.
Adam, bir anda mürþid-i kâmil olup Allah'ýn kullarýný irþada baþladý.

Resulullaha sevgisi

Abdülkadir-i Geylani hazretlerini “rahmetullahi aleyh” bir kimse ansýzýn görse, elinde olmadan dehþete kapýlýrdý.

Talebesinden biri diyor ki:
- Hocama kýrk sene hizmet ettim. Bu müddet zarfýnda yatsý abdestiyle sabah namazlarýný kýlardý hep.

Resulullah efendimize “aleyhisselam” sevgisi de pek fazlaydý.
Zaten Onun evladý oluyordu.

Bir gün, bu aþk ile ziyaretine geldi ve mübarek Ravdasýna yüz sürüp, gözyaþlarýyla aðladý.

Kýrk gün böyle ziyaret etti.

O anda bir el gördü

Kýrkýncý gün münacatýnda;
- Günahlarým, okyanus dalgalarý gibi çoktur. Hatta yüce daðlardan bile aðýrdýr. Ama affedici kerimlerin katýnda sinek kanadý kadar bile deðildir, dedi.

O anda bir el gördü.
Bu, Resulullahýn “aleyhisselam” mübarek eliydi.

Büyük bir saygý ile müsafeha etti.
Öpüp baþýna koydu.
Ve bayýlýp düþtü.