Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Baðdat’ta bir taun hastalýðý yayýlmýþtý.

Her gün, yüzlerce insan ölüyordu.

Baðdat'ýn ahalisi, Gavs-ül azama gelip;
- Efendim, bize bir yol gösterin, mahvolduk, dediler.

Cevabýnda;
- Bu illetin þifasý, medresemizin önündeki otlarda vardýr, buyurdu.

Gerçekten þifa oldu o otlar.
Ancak otlar bitmiþti.

Tekrar geldiler bu büyük Veli’ye.
- Efendim, otlar iyi geldi ama maalesef ahalinin hepsine kâfi gelmedi. Þimdi ne yapalým?
- Avlumuzda bir çeþme akýyor ya.

- Evet efendim.
- O sudan içenler de, þifaya kavuþurlar.

O sudan kim içtiyse kurtuldu taundan.
Herkes þifaya kavuþmuþtu.

Ýhlasla ibadet edersek

Bir gün de sohbetinde;
- Bir insan ihlasla ibadet ederse, cenâb-ý Hak onun dünyada iþlerini kolaylaþtýrýr, kabirde ona acýr, ahirette affeder, buyurdu.

Sordular:
- Ya ihlasý kaybedersek efendim?

Buyurdu ki:
- O zaman çok sýkýntý çekeriz ahirette.

Kendi hatanýzý görün

Bir gün de;
- Baþkalarýnýn hata ve kusurlarýný araþtýrmayalým. Kendi kusurlarýmýza bakalým, buyurdu.

Sonra cemaate dönüp;
- Niçin? diye sorun bakalým, buyurdu.

- Niçin efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Çünkü baþkasýnýn günahýndan biz mesul deðiliz ki. Bize, bizim günahlarýmýz sorulacak.