O devirde, Baðdat'ta bir kadýn vardý ki, Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretlerini “rahmetullahi aleyh” çok seviyor, darda kaldýðý zamanlarda Ondan imdat istiyordu.

Ancak ahlaksýzýn biri âþýktý bu kadýna.
Onu, gizli gizli takib ediyor, nereye giderse peþinden gidiyordu.

Bir gün uzun bir yola çýktý bu kadýncaðýz.
O adam da arkasýnda.

Kadýn serinleyip istirahat etmek üzere girdi bir maðaraya.
Ardýndan o adam da girdi.
Kadýn geri dönüp adamý gördü ama kaçacak, saklanacak bir yer yoktu.
Çok zor durumda kalmýþtý.

Yetiþ ey Gavs-ý azam!

Gözlerini kapayýp; “Yetiþ ey Gavs-ül azam!” diye baðýrdý.
O anda, Gavs-ül azam abdest alýyordu.

Kadýnýn sesini iþitince nalinini çýkarýp, o maðaraya doðru hiddetle savurdu.

O terbiyesiz adam tam kadýný tutacaktý ki, nalin yukardan gelip þiddetle çarptý kafasýna.

Hatta bir defa deðil.
Tekrar tekrar vurdu.
Tâ ki ölene kadar.

Kadýn, o nalini alýp Gavs-ül azama getirdi ve;
- Efendim, Rabbim beni o adamdan kurtardý, dedi.

Baþarýlý olmanýn sýrrý

Bir gün de;
- Muvaffak olmak neye baðlýdýr efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Mütevazý olmaya baðlýdýr, buyurdu. Tevazu göstereni Hak teâlâ yükseltir. O tevazu ettikçe daha da yükselir.

- Ya kibirliyse efendim? dediler.
- Kibredeni alçaltýr Hak teâlâ. O kibirlendikçe daha da alçalýr.

Þöyle bitirdi:
- Kibirli olanlar, mahþer gününde, küçük karýncalar misali mahþer halkýnýn ayaklarý altýnda kalýp helak olacaklardýr.