Seyyid Ahmed Rýfai hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda dertli ve hasta olanlar bu zata gelir, arz ederlerdi dertlerini.

O da hastalara bir dua yazar, kullananlar þifaya kavuþurdu tam olarak.
Ancak dualarý kalemle deðil, parmakla yazardý.

Bir gün, yine bir hasta gelip;
- Efendim, çok hastayým, bana bir dua yazar mýsýnýz, diye rica etti.

Büyük Veli, yine beyaz bir kaðýt üzerine, parmaðýyla bir dua yazýp verdi adama.

Ve þifaya kavuþtu.
Tabii ki Allah’ýn izni ile.

Ancak bir þüphe geldi adamcaðýzýn kalbine.

Þöyle ki;
“Kaðýtta hiç yazý, âyet yok. Buna raðmen nasýl tesir etti” diye düþünüyordu kendi kendine.

Ayný kaðýdý alýp tekrar gitti huzuruna.

Daha önce yazmýþýz

Ama maksadý imtihan etmekti.
- Efendim, tekrar hastalandým. Þu kaðýda bir daha yazsanýz, deyip uzattý kaðýdý.

Seyyid hazretleri “rahmetullahi aleyh” o kaðýda bakýp;
- Ama biz buna daha önce yazmýþýz, buyurdu.

Adam periþandý.
- Peki efendim, deyip, hürmetle çýktý huzurdan.

Çok piþmandý yaptýðýna.

Kendine kýzýyor ve;
“Ey ahmak! Allah adamlarý hiç imtihan edilir mi?” diyordu kendi kendine.

Zahmet çekilmeden

Bir gün Cennetten bahsediyordu ki;
- Hiç zahmet çekmeden rahatlýðýn tadý duyulur mu? diye sordu cemaate.
- Duyulmaz tabii efendim, dediler.

- Yorulmayan, dinlenmenin tadýný alabilir mi?
- Alamaz elbet.

- Acýkmayana, yemek lezzetli gelir mi?
- Gelmez efendim.

- Ýþte bu dünyada Allah için çalýþan, Allah yolunda yorulan, üzülen, sýkýntýlara katlanýp çile çekenler de, Cennete girince; “Ooh! Dünya varmýþ” diyecekler, buyurdu.