Seyyid Ahmed Rýfai hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir adam iþitti bu büyük Veli’nin ismini.

Görmeden sevdi kendisini.
Ve ziyaretine gitti hemen.

O esnada büyük zat, bir camide nasihat ediyordu bazý ilim ehli zevata.
O da içeri girip ön safta bir yere oturdu.

Dinledikçe muhabbeti çoðaldý bu Veli’ye.
Zira çetin sualler soruyorlar, O da tatminkâr ve doyurucu cevaplar veriyordu her birine.

Hayran kaldý ilmine.
Kendi kendine; “Ýyi ki gelmiþim” diyordu.

Yeter artýk, yormayýn

Ancak âlimler, býkmadan, usanmadan sorunca, onlara dönerek;
- Yeter artýk, dedi. Ne kadar fazla soruyorsunuz. Yormayýn mübarek zatý.

Ama Seyyid hazretleri, o kimseye,
- Hayýr hayýr, mani olma! buyurdu. Ben saðken sorsunlar, bu dünya fanidir çünkü.

O, “Bu dünya fanidir” deyince, heyecana kapýldý bütün cemaat.
Ceryana tutulmuþ gibi.

Kimi bayýlýp düþtü.
Ayýlýnca kalb gözleri açýlmýþtý bir çoðunun.

Evliya olmuþlardý yani.