Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bütün talebesiyle birlikte Baðdat’tan çýkýp, yurduna dönmeye karar vermiþti.

Hazýrlýklarýný yapýp gemiye bindiler.
Sultan da uðurlamak için rýhtýma gidecekti. Ancak gitmeden önce katibini yanýna çaðýrýp;
- Falan falan köylerin gelirlerini Ebül Vefa hazretlerine kaydet, diye emretti.

Ve bu hususta bir ferman yazdýrýp bir memuruna verdi ve;
- Bundan Ebül Vefa hazretlerinin haberi olmasýn, dedi.

Memur, fermaný alýp koydu cebine.
Sonra rýhtýma gidip, Ebül Vefa hazretlerine iyi yolculuklar temennisinde bulundular.

Cebindekini çýkar!

Yolcular birer ikiþer bindiler gemiye.
Ebül Vefa hazretleri de bindi.

Ancak gemi hareket etmiyordu bir türlü.
Ebül Vefa hazretleri, niçin gitmediðini anlayýp;
- Cebindekini çýkar! buyurdu o memura.

- Peki deyip, çýkardý fermaný cebinden.
Ve hürmetle takdim etti büyük zata.

O alýp okuyunca, yýrttý ve suya attý hemen.
O anda, gemi baþladý harekete.

Çocuðumuz olmuyor

Bir gün, bu zatýn bir komþusu gelip;
- Efendim, on yýllýk evliyiz. Fakat çocuðumuz olmuyor. Bize ne tavsiye edersiniz? diye sordu.

- Tövbe edin, buyurdu cevabýnda.

Adam þaþýrdý:
- Niye tövbe edelim ki hocam?
- Siz çocuk istemiyor musunuz?

- Evet, hem de çok.
- Öyleyse tövbe edin, diyorum.

- Hiçbir þey anlamadým efendim.
- Kardeþim, tövbe istiðfar, öyle bir anahtardýr ki, her kapýyý açar. Kur’an-ý keriminde Cenâb-ý Hak mealen; “Ýstiðfar ederseniz, imdadýnýza yetiþirim” buyuruyor. Bu, çaresiz Müslümanlara, sýkýntýlý, dertli, herhangi bir isteði olan Müslümanlara müjdedir. “Yardým ederim” buyurmuyor, çünkü yardýmda zaman belli deðil, hemen de edebilir, bir sene sonra da edebilir, on sene sonra da edebilir. Burada, “Ýmdadýnýza yetiþirim” buyuruyor, yani anýnda yardým eder.