Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna zamanýn sultaný gelerek;
- Bana nasihat eder misiniz, diye ricada bulundu.

Büyük Veli;
- Ey sultan! Sen bu halkýn çobanýsýn, buyurdu. Ýnsaf ve adaletle hükmedersen, Allahü teâlâ, saltanatýný uzun ömürlü eder. Ama zulmedersen, bu mülkü senden alýr.

Þöyle devam etti:
- Ey emirel müminin! Bir gün sen de ölür, her bir icraatýndan hesaba çekilirsin bir bir. Ve ona göre karþýlýk görürsün. Öyleyse hep iyilik yap ki, iyi karþýlýk göresin mahþer gününde.

Sultan aðlamaklýydý.

Aslýn, bir damla sudur

Büyük Veli sözüne devamla;
- Þunu da unutma ki, aslýn, bir damla sudur. Sonunda ölüp, bir avuç toprak olacaksýn.

Ve ekledi:
- Hak teâlâ sana sultanlýk da verdi ve þu millet senin emrin altýndadýr. Ama unutma ki, bu insanlarýn hesabý, ahirette hep senden sorulacaktýr.

Sultan bunu duyunca baþladý aðlamaya.
Ýçi yanýp, bir bardak su istedi.

Getirip takdim ettiler.
Tam içecekti ki,
- Dur, içme! buyurdu.

Bütün servetini istese

Ve sordu padiþaha:
- Farzet ki, bir sahrada bulunuyorsun ve hararetten ölecek hale gelmiþsin. Ama bir damla su bulamýyorsun içmek için. O anda biri gelse ve elindeki þu bir bardak suyu gösterip; Bütün servetini verirsen, bu suyu sana veririm dese, ona ne cevap verirsin?

Padiþah;
- Ýstediðini veririm, dedi. Zira ben öleceksem, neye yarar servetim?

Buyurdu ki:
- Öyleyse bir bardak su kadar deðeri bulunmayan bir servete gönül baðlama. Bir gün çýkar elinden.

Sultan, Ebül Vefa hazretlerinin elini öperek;
- Çok haklýsýnýz, dedi.