Bir gün, Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh” ile hocasý Þenbeki hazretleri “rahmetullahi aleyh”, üç gün üç gece sohbet ettiler bir yerde.

Dördüncü gün, hocasý;
- Ya Ebül Vefa! Velilerin “rahmetullahi aleyhim” ruhlarý, her sene bir defa, falan yerdeki sahrada hazýr olur. Peygamber efendimiz de “aleyhisselam” o mecliste bulunur, buyurdu.

Ve sordu:
- O gecenin feyzinden istifade etmek için biz de o mecliste bulunalým mý?

Ebül Vefa hazretleri;
- Ýyi olur efendim, dedi.

Ve birlikte yola çýkýp bir gece vakti oraya vardýlar.
Gördüler ki, bir nice ehl-i hikmet toplanmýþ, Allahü teâlâya ibadet ediyorlar.
Onlar da baþladýlar ibadete.

Nurdan bir Tâc indi

Sabaha yakýn gökyüzü cihetinden, gök gürlemesi gibi bir ses duydular.
Sonra da nurdan bir tâc göründü havada.

Öyle parlaktý ki, onun ýþýðýnda bütün kâinat aydýnlanmýþtý.
Bu parlak tâc, yavaþ yavaþ alçalýp, iyice yaklaþtý cemaate.

Belli ki, birinin baþýna konacaktý.
Herkes merak içinde onu takib ederken, o tâc, nurlar içinde yere kadar inerek, Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin baþýna kondu nihayet.

Hocasý, çok sevindi buna.
Ebül Vefa hazretlerine dönüp;
- Yâ Tâcül arifin, sana müjdeler olsun, buyurdu.

O günden itibaren bir lakab daha aldý.
Tâcül arifin.

Ýlk yapacaðýmýz þey

Bir gün de bazý gençler;
- Efendim, ilk yapacaðýmýz þey nedir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Öncelikle Ýslamiyet’i öðrenin, buyurdu. Buna göre amel edin ve baþkalarýna da öðretin. Fakat bu iþte biraz acele edin.

- Neden efendim?
- Ölüm ani gelir çünkü.

- Aman hocam, biz henüz genciz.
- Öyle demeyin. Genç iken ölenlerin sayýsý, yaþlý ölenlerden daha fazladýr. Bunu aklýnýzdan çýkarmayýn.