Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir köye uðramýþtý.

Köylülerden biri yanýna gelerek;
- Efendim, bu köyde âlim bir zat var, herkes onu çok sever ve saygý duyarlar, dedi.

Ve ekledi:
- O benim babamdýr ve çok hastadýr þu anda. Ayaða kalkamýyor. Bir ziyaret etseniz kendisini.

Büyük Veli kabul edip vardý hastanýn yanýna.
Biraz konuþunca, bozuk bir itikada saplanmýþ olduðunu anladý.

Sordu kendisine:
- Þifa bulursan, bu bozuk itikattan dönecek misin?
- Evet döneceðim.

Namaz kýlýp, dua etti

Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh” memnun oldu.
Kalktý ve iki rekat namaz kýlýp þifa bulmasý için dua etti.

Sonra da ihtiyarýn kolundan tutarak;
- Haydi, Allah’ýn izniyle ayaða kalk! buyurdu.

Hiç hastalýðý yokmuþ gibi ayaða fýrladý yaþlý adam.
Sapsaðlam olmuþtu.

Hazret-i Ebül Vefa;
- Az önceki sözünde durmazsan, bu hastalýk tekrar gelir sana, haberin olsun, buyurdu.

Sözünde durmamýþtý

Ve ayrýldý o evden.
Aradan birkaç sene geçti.

Yine ayný köyden gelip çaðýrdýlar bu büyük Veli’yi.
Zira adam sözünde durmamýþtý.

Ve tekrar yakalanmýþtý ayný hastalýða.
Ancak Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh” gitmedi bu defa.

- Ben ona söylemiþtim, buyurdu. Demek ki, o kendi zararýna razý olmuþ. Böyleleri merhamete lâyýk deðildir.

Ve ekledi:
- Veli’nin attýðý ok, çýkýnca geri dönmez.