Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” büyüklüðüne Sultan bir türlü inanamýyordu.
Ýmtihan etmeye kalkýþtý yine.

Baþ veziri çaðýrýp;
- Bir kabýn içine bir yýlan yavrusu koyup götür Ebül Vefa’ya. Bakalým içindekini bilecek mi? dedi.

Baþ vezir gelip, koydu elindeki kabý bu zatýn önüne.
Ama hiçbir þey demeden.

Büyük Veli, gözlerini kapayýp açtý ve;
- Dünyanýn her yerini taradým. Sadece bir yýlan yavrusu yoktu yerinde. O da muhakkak bu kutunun içindedir, buyurdu.

Talebesi olmakla þereflendi

Baþ vezir, insafa geldi o anda.
Onu gönülden sevip, talebesi olmakla þereflendi.

Sultanýn huzuru kaçtý bunu öðrenince.
Saltanatým gidecek diye büyük endiþeye kapýldý.

Halbuki Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” böyle bir düþüncesi yoktu.

Dünyanýn tamamýný Ona verselerdi, dönüp de bakmazdý bile.
Ama sultan bilmiyordu bunu.

Ýnadýný sürdürüp, bir imtihana daha tâbi tuttu bu zatý.
Bir kesenin içine, helalinden yüz dinar koydu.

Gerçekten Veliyse…

Aralarýna, on dinar da haram paralar koyup karýþtýrdý iyice.

“Eðer gerçekten Veli ise, bu haram dinarlarý helal olanlardan ayýrsýn bakalým” dedi içinden.

Hizmetçi gelip, arzetti o keseyi büyük Veli’ye.
Hiçbir þey söylemeden.

Ama O, biliyordu bunlarý niçin gönderdiðini.
Keseyi önüne döküp, helal olan dinarlarý tek tek avcuna koydu ve;
- Bunlarý alýyorum, buyurdu.

Öbürlerini hizmetçiye uzatýp;
- Bunlarý sultanýna götür. Bunlarý da o kullansýn, buyurdu.

Peki ya netice?
Maalesef inada devam.