Ýmam-ý azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir kimse vardý ki, hazret-i Ýmama haset ediyordu.

Düþmanlýk besliyordu hatta.

Bir bahçesi vardý nehir kenarýnda.
Bir gün, bu bahçede ziyafet tertib edip, hazret-i Ýmamý, talebesiyle birlikte yemeðe davet etti.

Hazret-i Ýmam kabul etti bu teklifi.
Ancak talebesine;
- Ben yemek yemezsem, siz de yemeyin. Ne yaparsam, beni takib edin, buyurdu.

Ve geldiler adamýn bahçesine.

Yemek zehirliymiþ

Adam güler yüzle karþýlayýp, yer gösterdi herbirine.
Ancak hazret-i Ýmam hemen oturmadý sofraya.

- Ellerimizi yýkayalým, buyurup akar suya doðru yürüdü.
Talebeler de arkasýndan.

Gençler tahmin etmiþlerdi ters bir þeylerin olacaðýný.
Bakalým, bu iþte ne hikmet var diyorlardý içlerinden.

Velhasýl yýkayýp geri döndüklerinde, kývranan bir kediyi gördüler hemen masalarýn yanýnda.

Meðer zehirliymiþ yemek.
Yemeden geri döndüler.

Hesaba çekileceðiz

Bir gün, dersinde;
- Ahirette hepimiz hesaba çekileceðiz. Fakat orada “Ne yaptýn?” deðil, “Niçin yaptýn?” diye sorulacaktýr.

- Yani niyet mi önemli efendim? dediler.
- Evet. Niyet çok mühim.

Sordular:
- Allah için yapmýþsak efendim?
- O amelin faydasýný görürüz ahirette.

- Ya nefsimiz içinse efendim?
- O zaman hiçbir menfaatini göremeyiz. Eski paçavra gibi çarpýlýr suratýmýza.