Ýmam-ý azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Ýslam âlimlerinin en büyüklerindendir.

Eshab-ý kiramý “aleyhimürrýdvan” görmüþ olduðundan, tabiindendir kendisi.

Hanefi mezhebinin ve Ehl-i sünnetin reisidir.
Kendisine Ebu Hanife de denir ki, mânâsý, müminlerin babasý demektir.

Babasý, Faris oðullarýndan Sabit adýnda, âlim, salih, ehl-i irfan bir kiþidir.
Hazret-i Ali “radýyallahü anh” ile görüþmüþ, kendi ve soyu için dua almýþtý bu büyük sahabiden.

Ýlim meclisine git!

Üstün kabiliyeti ve keskin zekasý, âlimler arasýnda fark edildi.
O zamanýn âlimlerinden, Þa’bi de ondaki bu cevheri sezdi ve bir gün onu çarþýda görüp sordu:

- Ne iþle iþtigal ediyorsun?
- Ticaret yapýyorum.

- Bir ilim meclisine devam et. Çünkü sen zeki ve kabiliyetli bir kimsesin. Ýlme devam edersen, büyük bir âlim olursun.

Onun bu sözüyle býraktý ticareti.
Ve ilme sarýldý büyük bir arzu ile.

Önce ilm-i kelam

Ýlk öðrendiði ilim, ilm-i kelam olmuþtu.
Öyle ki, parmakla gösterilir oldu bu ilimde.

Sonra fýkýh ilmini öðrenmeye baþladý.
Kendi kendine;
“Ebedi saadete kavuþmak, ancak Ýslam’ýn ahkâmýna uymakla olur. Bu da, fýkýh ilmiyle ilgilidir” diye düþündü.

Hocasý Hammad bin Ebu Süleyman’ýn derslerine yirmisekiz yýl aralýksýz devam etti:

Sonunda, öyle bir dereceye geldi ki, bu, Ondan baþka kimseye nasib olmamýþtýr.

Baþta, Eshab-ý kiram olmak üzere, dörtbin âlimden ders aldý.
Þaný, þöhreti her tarafa yayýldý.

Ve methedildi herkes tarafýndan.