Ýmam-ý azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh”, ticaretle iþtigal ederdi.

Zengin olduðu gibi, cömertti de.
Ve asla emanete hýyanet etmezdi.

Allah korkusu ile ve takva üzere yapardý her iþini.
Kârýnýn az bir kýsmý þüpheli olsaydý, tamamýný fukaraya verirdi o kazancýn.

Talebesinin her türlü ihtiyacýný da kendi temin ederdi.

Ayrýca onlara para verip;
- Bu nimetler, benim deðil, Rabbimden bende emanettir. Yani benim size verdiðim bu þeyler, Rabbimizin benimle size gönderdiði sizin rýzkýnýzdýr, buyururdu.

Onlar da, maddi bakýmdan rahat olunca gece gündüz ilme çalýþýrlardý.

Elhamdülillah!

Bir gün, talebesine ders veriyordu ki, bir kimse yanýna gelerek;
- Efendim, sizin malý götüren gemi fýrtýnaya tutulmuþ ve içindeki mallarla birlikte batmýþ, dedi.

Hazret-i Ýmam bunu iþitince bir iki saniye durup;
- Elhamdülillah! dedi.

Ve devam etti dersine.
Biraz sonra, ayný adam yine gelerek;
- Özür dilerim efendim. Batan gemi size ait deðil, baþka bir gemiymiþ, dedi.

Hazret-i Ýmam, yine bir iki saniye durup,
- Elhamdülillah! dedi.

Hikmeti ne acaba?

Ancak talebenin dikkatini çekmiþti bu hâl.
Zira her iki habere de Elhamdülillah demiþti büyük Ýmam.

Talebeden biri;
- Efendim, geminin battýðýný duyunca da Elhamdülillah dediniz, batmamýþ olduðunu öðrenince de, hikmetini anlamadýk, diye arzetti.

Buyurdu ki;
- Ýlk haberde, üzüntü var mý diye kalbime baktým. Olmadýðýný görünce þükrettim Rabbime. Ýkinci haberde de, sevinç var mý diye kalbime baktým. Olmadýðýný görünce yine þükrettim.