Ýmam-ý azam hazretleri “rahmetullahi aleyh”, ellibeþ defa Hac yapmýþtý.
Sonunda Kâbe’den içeri girerek iki rekat namaz kýldý.
O namazda Kur’an-ý kerimi baþtan sona okudu.

Sonra da, aðlayarak;
- Yâ ilahi! Sana lâyýk bir ibadet yapamadým. Ama seni hiç kimsenin anlayamýyacaðý hakikatini iyi anladým. Hizmetimdeki kusurumu bu anlayýþýma baðýþla, diye yalvardý.

O anda gaibden;
- Ey Ebu Hanife! Sen beni iyi tanýdýn ve bana hakkýyle ibadet yaptýn. Hem seni, hem de senin mezhebinde bulunup, kýyamete kadar senin yolunda olan kimseleri, af ve maðfiret ettim. Kalbin müsterih olsun, üzülme! diye bir nida iþitildi.

Niçin yolunu deðiþtirdin?

Ýmam-ý azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh”, maiþet sebebiyle ticaret yapýyordu.

Kumaþ alýp satýyordu dükkanýnda.
Çok zengindi.

Bir gün evden çýkmýþ dükkanýna gidiyordu ki, karþýdan gelen bir kimse Onu görünce durdu.

Mahcup vaziyette yüzünü çevirdi öbür tarafa.
Hatta yolunu deðiþtirdi.

Hazret-i Ýmam bunu fark edince o kimseyi yanýna çaðýrýp sordu:
- Niçin yolunu deðiþtirdin?
- Size borcum var da.

- Hayýr, senin borcun yok.
- Var efendim, hem de onbin akçe. Ödeyemediðim için mahcubum size karþý.

Elini omzuna attý adamýn:
- Ben o borcu silmiþtim. Düþünme onu artýk. Hakkýný da helal eyle.

Adam þaþýrdý:
- Ben mi efendim, neden?

- Beni görünce üzüldün, sýkýldýn, mahcup oldun. Onun için hakkýný helal et.
- Helal olsun efendim.