Adiyy bin Müsafir hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde;
- Kim ölüme hazýrsa, öldüðünde, kabri Cennet bahçesi olur, buyurdu.
Kim de ölümü hiç hatýrlamýyorsa, Cehennemden bir çukur olur onun mezarý da.

Þöyle devam etti:
- Ey insanoðlu! Biri sana; Ne mübareksin dese, baþkasý da, tam aksini söylese, birinci sözden daha çok hoþlanýyorsan, bil ki, kötü bir kiþisin, aklýný baþýna al. Çünkü iyi insan, kendini iyi bilmez, her iþini kusurlu, noksan ve bozuk görür.

Derin bir nefes aldý.
- Hatta o, aynaya baktýðýnda, kendinden iðrenir ve kendini her müminden fena bilir.

- Kötü insan nasýl olur efendim? dediler.
- Kötü olan kul, kendini daima iyi görür, günahýna aldýrmaz, amellerini beðenir. Bir kimse onu övse, sevinir, memnun olur.

Ben demek, bid'attir

Bir gün, mahalleden birkaç kiþiyle sohbet ederken buyurdu ki:
- Kardeþlerim, Ben… demek bid'attir. Bid'at ehli ise Cehennemin köpekleridir.

Sordular:
- Ben demekten murat, kendini beðenmek mi efendim?
- Evet. Bid'atlerin baþý, ben demektir. Ben bilirim, ben yaparým… demek ne kadar çirkindir.

Birinci vazifemiz

Bir gün de;
- Efendim, birinci vazifemiz nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Dinin emirlerine uymaktýr, buyurdu. Fakat buna maniler var.

- Ne manisi efendim? dediler.
- Ýnsanýn dýþýnda þeytan ve kötü arkadaþ, içinde ise kendisi.

- Kendisi mý efendim?
- Evet. En büyük engel, insanýn kendisidir. Yani kendi nefsidir. Nefse uymak en büyük engeldir.