Ali bin Heyti hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir gün bir yere gidiyordu.
Bir müddet sonra yorulup oturdu bir hurma aðacýnýn altýnda.

Yorulmuþ ve acýkmýþtý.
Yiyecek bir þey de yoktu yanýnda.

Üstelik hurma mevsimi de deðildi.
Ama oraya oturur oturmaz canlandý o hurma aðacý.

Yeþillenip meyveyle doldu dallarý.
Taze hurmalarla doldu aðaç.

Bu hali kendisi de görüp, çok mahcup oldu Allahü teâlâdan.
Utancýndan yüzü kýzardý.

Yemek için kalkýyordu ki, lüzum kalmadý kalkmasýna.
Dallardan biri eðildi.

O da oturduðu yerden kolayca alýp yedi o taze hurmalardan.
Ve devam etti yoluna.

Halis mümin nasýldýr?

Bir gün bu zata;
- Halis mümin nasýl olur efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Halis mümin, kimseyi fena bilmez. Ve kimsenin ardýndan konuþup da gýybet etmez, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Halis mümin odur ki, elinden ve dilinden hiç kimse zarar görmez onun.

Þöyle devam etti:
- Ýnsanlar rahatlýkla yanýna giderler. Çünkü ondan bir zarar gelmeyeceðini iyi bilirler.

Kime rahat gidiliyorsa

Ve özetledi:
- Yani kimin yanýna rahat gidiliyorsa, o, Allah indinde iyi insandýr. Kime de rahat gidilmiyorsa, bu da onun kötü insan olduðunun alametidir.

Bir gün de tövbe etmekten sordular.
- Ey insanlar, tövbeyi bir an bile geciktirmeyin ki, tövbe etmeden önce ölebilirsiniz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Tövbeyi sonraya býrakanlar, muhakkak piþman olur. Zira ecel, çok vakit ani gelip yakalar.