Ali bin Heyti hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Irak’ta yaþayan büyük Velilerdendir.

Yedi yaþýnda açýldý kalb gözü.
Yüzyirmi yaþlarýnda, Irak’ta vefat etti.

Bu zat, Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” en çok sevdiði talebesiydi ve o devrin kutbuydu hatta.

Maddi rýzýklar, Onun feyz ve bereketiyle gelirdi mahlukata.
Yani her canlýya rýzýk gönderilmesi, dertlerin, belalarýn giderilmesi, hastalarýn þifa bulmasý, Onun vasýtasýyla oluyordu.

Yani o zamanýn kutb-u aktabý idi.
Kutb-ül aktab, her devirde bulunmasý lazýmdýr.

Zira Onsuz olmaz.
Biri ölse, yerine baþkasý getirilir.

Bize, Ondan feyz geliyor

Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretleri “rahmetullahi aleyh” de Onu över, saygý, hürmet ve edeb gösterirdi kendisine.

Sebebini soranlara;
- Bütün Evliyalar, bizim sohbetimizden feyiz aldýlar. Biz de, Ondan feyz alýrýz, buyururdu.

O da, Gavs-ý azama çok hürmet eder, Ona gideceði zaman muhakkak gusül abdesti alýrdý.

Talebesine de;
- Gavs-ül azama çok saygýlý olunuz. Kalbinizi her kirden pak ediniz ki, Sultanýn huzuruna gidiyoruz, derdi.

Hatta Onun kapýsýnda beklerken tir tir titrer, “Gir!” demeden içeri girmezdi.

Kendinizi tenkit edin!

Bir gün de sevdiklerine;
- Ben demek, Allahü teâlâdan ve büyüklerden gelen feyzi keser, buyurdu. Feyze kavuþmak isterseniz, kendinizi beðenmeyin. Ve kimseyi tenkit etmeyin.

- Hiç kimseyi mi efendim? dediler.
- Evet. Tenkit edecekseniz, kendinizi tenkit edin. Ýðrenin kendinizden. Tiksinin hatta.

- Neden hocam?
- Çünkü böyle yapmayan, çok sýkýntý çeker.