Ebu Bekr bin Hüvara hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Irak’ta yetiþen Velilerdendir.

Gençlik senelerinde haramilik yapar, insanlarýn yolunu keserdi.
Arkadaþlarý vardý yanýnda.
O, hepsinin reisiydi.

Bir gece, çetesiyle tenhada gidiyordu ki, bir kadýnýn, kocasýna; “Korkuyorum, þimdi Ýbni Hüvara gelip bizi yakalar” dediðini iþitti.

Ardýndan bir nida duydu.
Gaibten geliyordu bu ses.

- Ey ibni Hüvara! Allah’tan korkma zamaný gelmedi mi? diye nida ediliyordu kendisine.
Bu ses, tesir etti kalbine.

O anda tövbe etti

Aðlayarak;
“Bu nasýl iþ ki, insanlar benden korkuyor, ben ise Rabbimden korkmuyorum” dedi kendi kendine.

O anda tövbe edip hak yola yöneldi.
Hatta çalýþýp Allah’a giden yolda yükselmeye baþladý.

Ve kýsa zaman içinde Evliya arasýna girdi.
Bir gece Resulullahý “aleyhisselam” gördü rüyasýnda.
Yanýnda Ebu Bekr-i Sýddîk da vardý.

Resulullah efendimize “aleyhisselam” edeble yaklaþarak;
- Bana, hýrka giydirir misiniz, diye arzetti.

Senin üstadýn Odur

Efendimiz “aleyhisselam”, hazret-i Ebu Bekri “radýyallahü anh” gösterip;
- Senin üstadýn Odur, ona git! buyurdu.

Sonra da hazret-i Sýddîk’a dönerek;
- Ya Eba Bekr, adaþýn Ebu Bekre hýrka ve takke giydir! buyurdu.

O da ifa etti bu emri.
Ýbni Hüvara hazretleri uyanýnca hýrka ve takkeyi üzerinde buldu.

O gün Irak semalarýnda;
- Ebu Bekr bin Hüvara, Allah’a yakýn olan Evliyadan olmuþtur! Nidasý duyuldu.

O günden sonra insanlar Ona yöneldiler.
Rical-i gayb denilen Veliler “rahmetullahi aleyhim” Ona gelir, huzurunda edeble oturup sohbetini dinlerlerdi.

O sohbet ederken bir nur yayýlýr, o nurla koca þehir aydýnlanýrdý.