Ahmed bin Hanbel hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” ilme karþý gösterdiði gayret, eþine rastlanmaz cinstendi.

Kýrk yaþýnda fetva vermeye baþladý.
Çok kuvvetli zekasý, engin bir hafýzasý varken, yine kitaba bakmadan ders yapmazdý.

Tuttuðu notlarla ders verir, beþbin kiþi olurdu dinleyenler.
Derin ilmi yanýnda, güzel ahlakýyla da yanýna çekerdi insanlarý.

Derslerinde yetiþip büyük âlim olanlar, dokuzyüzün üstüne çýkmýþtý.
Hadis ilminde hiç yoktu Onu geçen.
Zira öðrendiði hadisler, bir milyonu bulmuþtu.

Amelsiz ilim vebaldir

Bir sohbetinde;
- Ýslami bilgiler, ekmek ve su gibi her insana lazýmdýr, buyurdu. Ancak amel edilmeyen ilmin faydasý olmaz. Müslüman, öðrendiðiyle amel etmesi lazýmdýr.

Ve ekledi:
- Amelsiz kuru ilim, insana yüktür, vebaldir. Böyleleri, mahþer günü Allahü teâlânýn ihsanýna kavuþamazlar.

Cennete gitmek için

Bir gün, genç biri;
- Efendim, Cennete gitmek isteyen bir kimse ne yapmalý? diye sordu.

Cevaben;
- Doðru vasýtaya binmelidir, buyurdu.
- Anlamadým efendim.

- Bak evladým, bir yere gitmek isteyen kimse, o yere giden bir vasýtaya biner deðil mi?
- Tabii ki efendim.

- Ya baþka bir vasýtaya binerse?
- O zaman istediði yere deðil de, o vasýtanýn gittiði yere gider efendim.

- Ýþte Cennete gitmek isteyenin de Cennete giden bir vasýtaya binmesi gerekir evladým.

- O hangi vasýtadýr ki hocam?
- Ehl-i sünnet vel cemaat. Bu, doðrudan Cennete giden tek vasýtadýr.