Muhammed Bekri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarýndandýr.

Bu zat, bir gün Beytullah'ýn yanýnda oturmuþ, ibadet ediyordu.
Az sonra hizmetçisi geldi ve ihtiyaçlarý için para istedi.
Ancak hiç parasý yoktu.

Para yok da diyemedi.
- Ýnþallah birazdan gönderirim, buyurdu.

Hizmetçi;
- Peki efendim, dedi ve geri gitti.

Az sonra baþka biri gelip;
- Efendim, þu kadar paraya çok acil ihtiyacým var. Ne olur beni bu sýkýntýdan kurtarýn, diye yalvardý.

Ona da yok diyemedi.
- Pekâlâ, biraz bekle. Ýnþallah birazdan veririm, buyurdu.

Beni mahcup eyleme!

Adamcaðýz sevinçle;
- Peki efendim, deyip baþladý beklemeye.

Derken hizmetçi geldi tekrar.
Para ihtiyacýný hatýrlattý.

Mübarek zat kalktý.
Yüzünü Beytullah’a çevirip;
- Yâ ilahi! Param olmadýðýný sen biliyorsun. Ama bu kullarýna söz verdim. “Beni mahcub eyleme!” diye yalvardý içinden.

Ellerini yüzüne sürerken, bir Hindistanlý yanaþtý yanýna.
Cebinden iki altýn kesesi çýkarýp;
- Efendim, bu altýnlar, Hindistan sultanýndan size hediyedir, dedi. Lütfen kabul buyurun.

Büyük Veli çok duygulanýp, oracýkta secde-i þükre vardý.
Bir keseyi hizmetçisine verdi.
Öbürünü diðerine.

Tevekkül nedir?

Biri de, tevekkülden sordu bu zata.

Cevabýnda;
- Tevekkül, her þeyde yalnýz Allah’a güvenmektir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Allah'tan baþkasýna gönül verme kardeþim. Hak teâlâ, senin rýzkýna kefildir.