Seyyidet Nefise hazretleri “rahmetullahi teâlâ aleyha” zamanýnda zâlim biri vardý.

Suçsuz bir Müslümana zulmetmek için harekete geçti.
Adamlarý gelip de götürmek isteyince;
- Bana biraz mühlet verin, dedi. Bir yere gitmem lazým.

Ýzin verdiler.
Doðruca Seyyidet Nefise hazretlerine gitti ve;
- Falan zâlime gidiyorum, dedi. Bana dua edin de kurtulayým elinden.

Mübarek hatun,
- Hiç korkma, buyurdu. O zâlimin gözünden, Rabbimiz seni gizler.

Sevinip geri geldi ve adamlarla beraber o zâlimin huzuruna gittiler.
Lakin zâlim adam göremedi bu günahsýz mümini.
Niçin getirmediniz?

Adamlarýna çýkýþtý:
- Niçin getirmediniz o kiþiyi? Ben sizi nereye gönderdim?

Adamlar þaþýrdý:
- Ýþte ya! dediler. Ýstediðiniz adam, karþýnýzda duruyor.

Kýzdý zâlim, köpürdü.
- Ne diyorsunuz? Benimle alay mý ediyorsunuz?

Durum anlaþýlmýþtý.
Mecburen söylediler iþin hakikatini.
- Efendimiz, bu kimse buraya gelmeden önce bizden izin alýp Seyyidet Nefise hazretlerine gitti ve Ondan dua istedi. O da; Yâ Rabbi, bu kulunu, o zâlimden gizle! diye dua etti.

O zâlim, bunu iþitince anladý yanlýþ yaptýðýný.
Baþýný önüne eðip, tövbe etti.
Ve bir daha zulmetmedi kimseye.

Kalb kýrmayýn!

Bir gün de talebesiyle sohbet ederken;
- Hiç kimsenin kalbini incitmeyin, buyurdu. Velev ki kâfir bile olsa.

Gençler þaþýrdýlar:
- Kâfirlerin de mi efendim?
- Elbette, onlarýn da kalbini kýrmayacaðýz.

- Ama onlar Allah’ý inkâr ediyor.
- Olsun. Kim olursa olsun, hiç kimsenin kalbini kýrmaya hakkýmýz yoktur. Kalb kýrmak haramdýr dinimizde.