Bir gün Ebül Hasan-ý Harkani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” evine, kalabalýk bir ziyaretçi grubu geldi.

Çok uzak yoldan gelmiþlerdi.

Bu sebeple bitab düþmüþ ve çok da acýkmýþlardý.
Olacak bu ya, o saatte büyük Veli’nin evinde, yiyecek tek bir lokma ekmek yoktu.

Hizmetçi gelip bu hali arzedince;
- Ekmekliðin üstüne bir örtü at. Altýndan elini sokup ekmekleri çýkar. Sakýn içine bakma! buyurdu.

Eðer bakmasaydýn…

Hizmetçi;
- Peki deyip, baþladý ekmekleri çýkarmaya.

Misafir sayýsý çok fazlaydý.
Ekmekler, tepe gibi yýðýldý önlerinde.

Ancak hizmetçi bu iþe çok þaþýrmýþtý.
Merakla örtüyü kaldýrýp içeriye baktý.

Baktý ama, bir daha ekmek alamadý.
Çünkü söz dinlememiþti.

Büyük Veli;
- Beni dinleyip de bakmasaydýn, kýyamete kadar ekmek çýkardý oradan, buyurdu.

Kabrimi derin kazýn!

Harkani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” vefatý yaklaþýnca;
- Ölürsem, kabrimi derin kazýn. Tâ ki, yatacaðým yer, üstadým Bayezid-i Bistami hazretlerinin kabir seviyesinden daha aþaðýda olsun! diye vasiyette bulundu.

O gece vefat etti.
Vâsiyetini yerine getirdiler.
Kabrini derin kazýp defnettiler.

O gece, çok kar yaðdý.
Ertesi gün ziyarete gelenler, hayrete düþtüler.
Zira kabrin baþýnda büyükçe bir mezar taþý vardý.

Kim getirmiþ olabilir diye araþtýrýrken, bir aslanýn ayak izini gördüler karda.

Durum anlaþýlmýþtý.
Bu büyük Evliya zatýn yaydýðý nur ve feyiz, günümüze kadar ulaþmýþtýr.