Ebu Said-i Ebül Hayr hazretleri “rahmetullahi teâlâ aleyh” devrinde Hasen Müeddeb adýnda, ticaretle uðraþan bir kimse vardý.

Bu kimsenin yolun bu büyük Veli’nin memleketine düþtü bir gün.
Ýsmini duymuþtu.

Merak edip gitti ziyaretine.
Aslýnda Evliyaya inanmazdý.
Nasýl bir kimse diye merak ediyordu sadece.

Gidip talebesi arasýnda oturdu.
Bir ara kapýya fakir biri gelip;
- Bana bir elbise verin, diye yalvardý.

Zengin tüccar, ona kýymetli bir elbise vermeye niyetlendi.
Sonra vazgeçti.

Bu, bana hediyedir

Zira; “Bu, bana hediyedir. Hem de kýymetli olup, on altýn deðerindedir” diye düþünmüþtü.

O esnada talebeden biri;
- Ýlham nasýl bir þey? diye sordu.

Büyük Veli cevaben;
- Biraz önce, Hak teâlâ, bir kula, bir elbise hususunda, ilham etti. O ise; Bu bana hediyedir. Üstelik de çok kýymetli olup on altýn deðerindedir diye düþünerek vermekten vazgeçti, buyurdu.

Tüccar bunu iþitince kalbi deðiþti.
O elbiseyi fakire verdi hemen.

Çile çekmek ilaçtýr

Bir gün de sohbetinde;
- Ýslamiyet fedakârlýk ister. Çile ister, buyurdu. Ancak böyle olgunlaþýr insan.
- Ama hiç kimse çile çekmek istemiyor efendim, dediler.

- Evet, kimse çile istemiyor. Zor geliyor, acý geliyor. Halbuki ilaçtýr o.
- Ýlaç mýdýr efendim?

- Evet. Din yolunda çile çekmek ilaçtýr. Ýlaçlar elbette acý olur.

Þöyle bitirdi:
- Ölünceye kadar çocuklarýmýza ehl-i sünneti anlatalým. Ýslamiyet’i öðretelim. Yoksa Rabbimize cevap veremeyiz ahirette.