Bayezid-i Bistami hazretleri “rahmetullahi aleyh”, talebesiyle bir sevdiðinin evine misafirliðe gitmiþti.

Ev sahibi, bir kandil getirip yaktý.
Fakat oda aydýnlanmadý.

Hazret-i Bayezid;
- Kardeþim, bu kandilde bir acayiplik var. Yanýyor, ama ýþýðý yok, sebebi nedir? diye sordu.

Ev sahibi;
- Efendim, bu kandili bir geceliðine komþumuzdan emanet almýþtýk. Dün gece, gayet güzel ýþýðýný verdi, þimdi vermiyor, ben de anlamadým, diye arzetti.

Git, tekrar izin al!

Bayezid-i Bistami hazretleri;
- Sen bu kandili götür sahibine. Dün için, teþekkür et. Bu gece yakmaya da, tekrar izin al, buyurdu.

- Peki efendim, deyip, kandili götürdü sahibine.
Ýzin alýp, geldi ve yaktý yine.
Öyle güzel yandý ki, oda ýþýkla doldu.

Hazret-i Bayezid;
- Tamam, þimdi oldu, buyurdu.

Karýnca canlandý

Bir gün de, yanlýþlýkla bir karýncayý ezmiþti mübarek zat.
Öyle çok üzüldü ki, yüreðinde hissetti acýsýný.

O ölü karýncayý avcuna alýp þefkat ve merhametle baktý hayvancaðýza.
Mahzun, kýrýk kalbiyle;
- Yâ Rabbi, bunu dirilt! diye yalvardý.

Karýncada bir kýpýrdama oldu.
Ve canlanýp, baþladý yürümeye.

Gýybetten sakýnýn!

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, gýybetten çok sakýnýn, buyurdu. Bu günah, annesiyle zina yapmaktan daha büyük günahtýr.

- Gýybet nedir efendim? dediler.
- Gýybet, bir Müslümanýn gizli bir kusurunu arkasýndan söylemektir, buyurdu. Duyunca üzülmezse, gýybet olmaz.