Ýmam-ý Þafii hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Þafii mezhebinin reisidir.
Muhammed bin Ýdris’dir asýl ismi.
Güzel konuþur, az yer ve az uyurdu.
“Çok yemek, anlayýþý azaltýr” buyururdu.

Harun Reþid, her yýl Bizans’tan vergi olarak bol para ve mal alýrdý.
Ancak bir sene, vergilerini vermediler.

Bizans imparatoru, vergi yerine dörtyüz ruhban gönderip:
- Bizim bu ruhbanlar, sizin âlimlerinizle münazara etsin. Sizinkiler yenerse, vergimizi eskisi gibi vermeye devam ederiz. Yok eðer bizimkiler yenerse, o zaman vergimizi ödemeyiz, diye haber gönderdi.

Gelen ruhbanlara yer gösterdiler.
Halife, o zamanýn meþhur âlimlerini çaðýrýp durumu anlattý.

Hepsi de;
- Baþ üstüne efendim, dediler.

Þunlara haddini bildir!

Toplantý, Dicle nehri kenarýnda yapýlacaktý.
Seyir için cümle halk toplanmýþtý.

Halife Harun Reþid, Ýmam-ý Þafii hazretlerine;
- Þu ruhbanlara haddini bildir! diye rica etti.

Hazret-i Ýmam;
- Pekâlâ, dedi.

Ve seccadesini omuzlayýp geldi nehir yanýna.
Sonra, seccadesini attý suya.
Ve yürüyüp oturdu üzerine.

Sonra o ruhbanlara dönüp:
- Benimle hanginiz münazara yapacaksa, gelip þu seccademin üzerine otursun! diye seslendi.

Hepsi Müslüman oldu

Ruhbanlar, donup kaldýlar.
Zira hiç böyle þey görmemiþlerdi ömürlerinde.

Yapacaklarý tek þey vardý.
Onlar da onu yaptýlar.

Kelime-i þehadeti getirip, Müslüman oldu hepsi.
Bizans imparatoru bunu duyunca, mahcup olup gönderdi vergileri.

Ayrýca;
- Ýyi ki o âlim buraya gelmedi. Yoksa buradaki ruhbanlar da Müslüman olurdu, demekten kendini alamadý.