Abdülaziz Dirini hazretleri “rahmetullahi aleyh”, pek mütevazý idi.
Gizlerdi kendini insanlardan.
Allahü teâlâya o kadar yakýnken, keramet göstermeye Rabbinden utanýrdý.

Bir gün, bir talebesi;
“Hocamýz niçin keramet göstermez acaba?” diye geçirdi içinden.

Mübarek zat ona doðru dönüp;
- Ne kerameti evladým, buyurdu. Biz bu hâlimizle yerin dibine geçmeye müstehakýz. Ama yine de çok rahatýz, öyle deðil mi?

Talebe büktü boynunu.
- Evet efendim.

- Üstümüze taþ yaðsa yeridir. Ama Allahü teâlâ, bizi bundan da koruyor. Bu, Allahü teâlânýn en büyük nimetidir bize.

Ve ekledi:
- Bundan büyük keramet olur mu?

Ýþlerin en iyisi

Bir gün de nasihat istediler bu zattan.

- Ýþlerin en iyisi, orta olandýr, buyurdu. Ne aþýrý, ne geri. Orta yolda olmak en iyisidir.

Ve ekledi:
- Allahü teâlâ da bundan razýdýr zaten.

Þöyle devam etti:
- Dünyanýn lezzetleri sizi aldatmasýn kardeþlerim. Sonsuz sevinç ve lezzet, ahirette olacak. Bu dünya lezzetleri, fanidir, çabuk biter. Hem de acý, keder býrakýr arkalarýnda.

Kalbi nurlandýran þey

Bir gün de;
- Efendim, kalbi en fazla nurlandýran þey nedir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Kýzdýðýnýz kimseye dua etmektir, buyurdu.

- En mutlu insan kimdir efendim? dediler.
- Allah’ýn, Resulullahýn “aleyhisselam” ve büyüklerinin sözüne Peki diyendir.

- Peki, insaný hayvandan ayýran þey?
- Edeb ve hayâdýr.